Anniek Verstraten

Anniek geniet van wilde spelletjes en rare geluiden.


Anniek is onze oudste dochter. Zij en haar tweelingbroertje Sten zijn na 27 weken zwangerschap geboren; Anniek woog 750 gram en Sten 845 gram. Sten is na 6 maanden overleden (longontsteking na longontsteking) ondanks dat hij het beter deed dan Anniek in de eerste weken. Door de hoge druk van de beademingmachine heeft Anniekje hersenletsel opgelopen in de derde dag. Anniek is vanaf het prille begin een vechtertje geweest, ze werd 2 x geopereerd en werd ook 2 x opgegeven door de artsen. In het ziekenhuis (UZGent) deed ze 3 dingen: huilen, eten of slapen. Vanaf het moment dat ze thuis kwam, met een gewicht van 2250 gram, huilde ze niet meer. Het werd een rustige, vrolijke baby, die zich echter wel veel overstrekte. Na verloop van tijd bleek dat ze meervoudig complex gehandicapt was; ze kon niet praten, ze kon niet lopen en ze kon niet zien. Lachen kon ze gelukkig wel en dat deed ze dan ook veel! Toen Anniek 2 jaar was, waren we zwanger van Gemmy. De verzorging van Anniek werd erg zwaar voor een zwangere moeder en we zijn gaan kijken of ze een paar dagdelen naar de Tjasker kon. Dat is prima uitgepakt, zowel voor haar als voor ons. Toen we zwanger waren van Selma, is Anniek hele dagen naar de Tjasker gegaan. Ze was toen bijna 4 jaar oud. Ondertussen heeft ze veel geleerd: met behulp van de juiste fysiotherapie heeft ze haar ogen leren gebruiken, loopt ze, als ze zin heeft, in een speciaal looptoestel (de NF-Walker); brengt, met wat begeleiding, zelf haar vork en haar beker naar haar mond en heeft ze een vorm van communicatie gevonden: als ze met haar rechterarm zwaait, dan wil ze iets of juist niets. Aan ons dan de taak om uit te vinden wat mevrouw wil of niet wil! Gelukkig kennen we haar door en door, dus meestal weten we wel wat we haar aan moeten bieden.

Ondertussen gaat ook haar "normale” ontwikkeling door: ze begint te puberen. Dat houdt onder andere in dat ze niet meer zo graag en zoveel geknuffeld wil worden (arme mama en papa!), dat ze boze en verdrietige buien heeft, waar wij niets aan kunnen verhelpen en dat ze behoorlijk eigenwijs wordt. En ze is ook nog eens reuze sterk, dus als Anniek zegt: "nee!”, stop dan maar, want het lukt je niet meer!

Anniek geniet gelukkig wel van de wilde spelletjes en de rare geluiden die we maken voor haar.

Anniek woont, samen met Joyce, sinds 2 April 2013 in haar eigen huis in Hulst. Ze wordt daar verzorgd door vaste begeleiders in een liefdevolle omgeving. Samen met Joyce is het genieten van de aandacht die ze volop krijgen.

Het alternatief, haar plaatsen in een woning van stichting Tragel was voor ons onbespreekbaar. Hoewel we de inzet en goede wil van de medewerkers hoog achten, is de onpersoonlijkheid en het cliënt zijn van zo’n grote stichting voor ons onacceptabel.