We wonen!

En nu wonen de dames naar volle tevredenheid van alle betrokkenen in hun eigen huisje. Ze hebben een heel team van lieve, betrokken verzorgers/begeleiders die ervoor zorgen dat het ze aan niets ontbreekt. Die ze regelmatig een knuffel geven, die ondertussen allemaal weten hoe je het Joyce naar de zin maakt (laat maar iets vallen en ze schatert het uit!) en hoe je Anniek laat schateren (hoe wilder hoe mooier!).
De 'kinderziekten' waarmee een nieuw initiatief altijd wel mee te maken krijgt, zijn er nu wel uit. De begeleiders hebben hun draai gevonden en weten ondertussen allemaal waar alles ligt.
We hebben een aantal vrijwilligers die regelmatig mee helpen met dagbesteding, of die mee gaan wandelen als het weer het toelaat. Een ander is vrijwillig begeleidster. Weer andere vrijwilligers hebben een plan voor de tuin gemaakt en gaan ervoor zorgen dat dat plan ook gerealiseerd wordt.
Gewéldig toch, zulke mensen?!
 
 
En wij, als ouders?!
 
Tja, eigenlijk gaat het geweldig! We hebben alle vier niet echt problemen gehad met het feit dat Joyce en Anniek uit huis gingen (buiten de verhuisdag zelf dan).
 
We denken dat het komt omdat we zien dat er goed voor onze meiden gezorgd wordt. Dat ze, naast de persoonlijke verzorging, k de persoonlijke aandacht krijgen die ze verdienen en nodig hebben.
Natuurlijk zijn we allemaal regelmatig in het huisje te vinden en hebben we ook thuis er best nog wel werk aan (denk alleen maar aan de salarisadministratie en de boodschappen), maar al met al is het gevoel van vrijheid dat we hebben gekregen ongelooflijk fijn.
En dat geldt voor iedereen, zowel de ouders als de brusjes. Onverwachts naar de bioscoop gaan, of naar het strand rijden met de hond, het zijn dingen die voorheen niet altijd even gemakkelijk gingen en waar we wél aan moesten wennen: o ja, dat kn nu gewoon!
 
Al met al hebben we nog geen seconde spijt gehad van deze beslissing.
 
We hopen voor Lieke en Delano dat we binnen afzienbare tijd een woning voor ons allemaal zullen hebben.